عاشقانه های آذین

مرا دریاب

مرا که خسته از سنگ و گِل و خاکم

مرا که ماندهxadام حیران و سرگردان

میان تودهxadهایی هولناک از آهن و آدم

همه از سنگ، همه از خاک

مرا دریاب ای دریا

که همچون من گریزانی ز جنس خاک

مرا دریاب

که میxadخواهم در آغوش تو گردم اب

مرا در خویش جاری کن

مرا هم از خودت پندار

امانتxadدار خوبی باش

مرا دست کسی مسپار